|
|
Show in normal design
|
Show personalized design!
16 Nov, 15:53
HERE WE GO I DEDICATE ONE SINGLE HEADBANG TO ALL THESE PEOPLE!
Ja ja, eindelijk weer eens een minuutje tijd om wat muziek te delen.
People rock around the world in so many ways.
Deze mensen spelen hun versie van Canon in D (Pachelbel) op hun electrische gitaar, een zeer aardig persoon heeft al deze 40 filmpjes met ik gok Pinnacel studio gemixt en aan elkaar gelijmd en het resultaat rockt de pan uit.
Ik ben niet verantwoordelijk voor pijn aan de nek of verwondingen die het headbangen of stagediven vanaf de eetkamertafel hebben opgeleverd.
Ja ja, eindelijk weer eens een minuutje tijd om wat muziek te delen.
People rock around the world in so many ways.
Deze mensen spelen hun versie van Canon in D (Pachelbel) op hun electrische gitaar, een zeer aardig persoon heeft al deze 40 filmpjes met ik gok Pinnacel studio gemixt en aan elkaar gelijmd en het resultaat rockt de pan uit.
Ik ben niet verantwoordelijk voor pijn aan de nek of verwondingen die het headbangen of stagediven vanaf de eetkamertafel hebben opgeleverd.
4 Oct 2007, 17:23
Vrijdag 14 september 2007
Meisje viert haar verjaardag. Ik ben op werk en Marijke regelt de boodschapjes voor het feestje van die avond. Helaas geselen vreselijke hoofdpijnen haar gestel dus ik vertrek een tikje vroeger om haar te helpen. Na het eten valt ze als een blok in slaap en in de resterende 2 uur probeer ik het huis aan kant te maken de hapjes te genereren en de kamer gezellig te maken. Als dat allemaal gelukt is arriveren de gasten. Paul en Fem en haar ouders en Daniëlle. Er wordt volop gegeten, gedronken en gekletst en voor we het weten is het twaalf uur en moeten wij richting bed omdat de volgende dag een tripje naar het Hilton in Luxenburg gepland staat.
Zaterdag 15 september 2007
Gisteravond kreeg DaanDaan de kolder in haar kop en boekte ook een hotelletje in Luxemburg. Andres en Daniëlle gaan dus mee. GEZEEELLLIIIEEEE!
Om 11:30 rijden we met zijn viertjes bepakt en bezakt weg uit de Hanenburglaan. Het eerste stuk ging voorspoedig tot aan de grens van België.
Toen begon te blijken dat we ons enorm vergist hadden in de afstand, dit omdat Daniëlle als motorrijdster de leuke maar minder snelle routes weet te vinden.
Dus na een dagje slingeren arriveren we na een enorme zoektocht naar het hotel rond 19:30 op de eindbestemming. Daarna gelijk maar de stad in gegaan om te eten.
Ik had als hoofdgerecht knoflook met een beetje spaghetti. Ontzettend gelachen ondanks de lange rit en het was een erg gezellige dag.
Zondag 16 september 2007
Heerlijk geslapen in een echt origineel Hilton hotelbed. Ongelofelijk ik heb geslapen!!!! Dat doe ik thuis nooit. Daniëlle en Andres arriveren met mijn auto na het ontbijt en we worden heel decadent opgehaald onder de luifel van het Hilton. Daan heeft het gaspedaal gevonden en showt een staaltje bochtjes scheuren met een auto. Na een korte rit van een uur. (ergens een klein verkeerd afslagje) arriveren we in Diekirch. Daar drinken we een kopje cappucino en besluiten dan om met de stoeltjeslift naar het kasteel in Vianden te gaan. Of in ieder geval met een stoeltjeslift naar het restaurant boven op de berg met uitzicht op het kasteel en Vianden.
Heerlijk is dat toch met de wind door mijn krullen in de buitenlucht de berg op gesleept worden. Het ergste was eigenlijk nog dat ik totaal geen verschil zag met de stoeltjeslift die we in Oostenrijk namen toen we op wintersport waren. Net zo groen. We eten daar een grote omelet/uitsmijter en zijn weer bijgetankt voor de rit huiswaarts. Via een grote taart in Bastogne
en een Biertje in La Roche arriveren we bij de snelweg waar onze chauffeuse het gas er op gooit en de Belgische autobaan verslindt.
Rond een uur of 7 komen we in Antwerpen aan en na een korte wandeling gaan we fonduen.
SUPER!
Na nog een kleine twee uur gassen arriveren we weer bij de Hanenburglaan en zijn we weer een geweldige herinnering rijker.
Dinsdag 18 september 2007
Marijke heeft zich uitgesloofd en heeft een bijzonder smakelijk feestmaal voor het gourmetstel gemaakt. Helaas was Igor wegens ziekte afwezig maar het mocht de pret niet drukken. Mams, Paps, Rosien, Marijke en Ik hebben heerlijk zitten schranzen.
Donderdag 20 september 2007
Oh nee Martje heeft de kolder in zijn kop gekregen op woensdag en jawel om 11 uur in de vroege ochtend klinkt het rauwe motorgeluid van de 1.9 turbodieselmotor door de Vreeswijkstraat. Marijke en Mart gaan alweer op pad, dit maal voor een vierdaagse trip. Uiteraard de machinekamer volgestort met Diesel voor de grens en daarna taart gegeten bij Raststätte Hünxe. De komende twee en een half uur maken we goede progressie op de Autobahn en met een snelheid van 160/170 is het aangenaam vertoezen in de cabine. Rond een uur of vier is de energie van de chauffeur op en wordt er op 2 uur afstand van het einddoel een schnitzelstopje gemaakt.
Jammer genoeg komen we midden in de spits weer terug op de snelweg en het laatste gedeelte neemt dus helaas meer tijd in beslag dan de bedoeling was. Een kolossale hotelkamer wacht op ons en een heerlijk maaltje bij de Italiaan. Daarna een sloot Erdinger Weissenbier en lekker slaap doen.
Vrijdag 21 september 2007
I want to ride on the silver star.....handjes loooosssss! Heerlijk rustig in het park, alle attracties gedaan, ten minste alle leuke dingen en alle achtbanen. 5 x silverstar.
Lekker in het zonnetje gezeten, lekker gegeten. Kortom geweldige dag.
Komen we bij stom toeval ook nog eens Arco tegen. S'avonds gezellig biertje gedronken met zijn vijven in het Colosseum hotel.
Zaterdag 22 september 2007
We staan vroeg op, checken uit en gaan richting Freiburg. Schitterende stad, mooie kastelen, kerken, plaatsen, winkels, restaurantjes en een schitterend oud centrum.
Daar drinken we een cappucinootje en raken aan de praat met een oudere man die al enige tijd in dit gebied woont. Hij adviseert ons om bij de Tittisee een hotelletje te zoeken. Na het zoveelste terrasje besluiten we dat de septemberzon in Duitsland ons iets te veel wordt en we vertrekken richting airconditioning in de auto. We gaan vol goede moed naar de Tittisee. Door fantastische berglandschappen, S bochten, haarspelden en stijle klimmen arriveren we in de buurt van de Tittisee. Toen begon het grote avontuur. Wegwerkzaamheden, afgesloten wegen, tom tom in de war, kaart onleesbaar etc. Na geruime tijd rondjes te hebben gereden begon de sfeer binnen de cabine toch wel wat grimmiger te worden, we hadden inmiddels al 2 uur gereden over een stukje van 30 km en onze plannen voor de middag kwamen in gevaar. Dat hele meer hebben we helaas nooit gevonden en in goed overleg is besloten om de zoektocht op te geven en richting onze eerste keuze te gaan. Een klein plaatsje op echt niet meer dan 10 km van Freiburg waar ze schattige hotelletjes hadden. Rosendingens ofzo heette het. Toen we eindelijk weer terugwaren rond 14:00 uur waren we allebei gammel van de honger en dorst en gaar van de bergwegjes en dus in desperate need van wat eten en drinken. Daarnaast wilden we gewoon een bed hebben en dus het eerste de beste hotelletje wat plek had zouden we nemen. Zo gezegd zo gedaan. Die Alte Post een van buiten af gezien zeer pittoresque rood gebouw, van binnen een raar zooitje ongeregeld. Op ons miniscule zolderkamertje was het 42 graden en het was allemaal een beetje ehm.....onder onze standaard zal ik maar zeggen. Maar we wilden de bergen in en eten dus we namen het aanbod aan. We brachten onze spullen naar boven en gingen meteen weer weg.
Snel weer in de auto gestapt op weg naar de langste Kabelbaan van Duitsland, de Schauinslandbahn.
Gelukkig was dat vlakbij en konden we het in een keer vinden. De hele rit in de cabine was inderdaad lang en we hebben zeker een kwartier lang gestegen om uiteindelijk op 1284 meter uit te stappen. Afgepeigerd strompelen we het restaurant binnen en bestellen 2 cola en 2 schnitzels. We hadden beiden ons bordje binnen 8 minuten leeg en vanaf toen begon de dag weer kleurrijker te worden. We raakten in het kabelbaantje terug aan de praat met een ouder stel en daarna besloten we maar gewoon wat te gaan toeren in de auto richting interessante bezichtigingen.
Eenmaal in de bergen kwamen we via smalle paadjes met stijle klippen, haarspeldbochten en echt geweldige uitzichten bij een oud kloostercomplex uit. Wat een geweldige kerk en omgeving zeg.
WOW! Marijke weigerde eerst te lopen maar is uiteindelijk toch geheel vrijwillig het heuveltje opgelopen om de kerk te bezichtigen. We hebben beiden een kaarsje gebrand voor een verloren dierbare en zijn na een wandelingetje door de prachtige kloostertuin maar weer in autotie gestapt om na een lange rit door de bergen uiteindelijk in het centrum van Freiburg aan te komen.
Het is halfnegen en we zijn in een postmodern restaurant beland het ziet er niet echt gezellig uit maar het eten ziet er goed uit, dus na een kort bilaatje besloten om er toch te eten. Gelukkig zeg want wat een heerlijke zuurkool met braadworst en aardappelpuree hebben ze daar zeg.....echt geweldig. Tijdens het eten werd ons ongenoegen over onze hotelkamer duidelijk. Marijke had ingecheckt en bemerkte heel scherp dat er geen naam of adres genoteerd was. Het enige wat ze van ons zouden kunnen hebben is een signalement (klein blond meisje met lekker ding aan haar zijde) of een nummerplaat van de auto. Tijdens de maaltijd en de koffie die volgde waren we wilde ontsnappingsplannen aan het maken. Geheel in de veronderstelling dat het bij hersenspinsels zou blijven keerden we terug in de hotelkamer. "Zullen we het doen?" klonk het.
Op de hotelkamer werden de kussens in de tassen gepropt. Hoe dat gelukt is vraag ik me tot op de dag van vandaag af. Hoe dan ook ik liep voor en zou Marijke bellen zodra ik met de motor gestart en de spullen veilig in de auto was gearriveerd. Ik sluip als een inbreker ehm....uitbreker de trap af schrik me een hoedje toen het ganglicht plotseling uitging. Ik sluip geschrokken de trappen af en arriveer bij de eerste deur. Daarachter een smal gangetje langs de bali en de bar dan nog een deur en daarachter lag de vrijheid voor het oprapen. Ik haal diep adem, zet mijn coole ik doe niks wat niet de bedoeling is blik op, doe de deur iets te hard open waarop deze tegen de muur openslaat, neem 2 flinke stappen en wandel zo door de buitendeur richting menigte bij het station. Vervolgens zonder om te kijken ga ik met steeds rasser wordende schreden richting auto die verdekt in een klein zijstraatje stond opgesteld. Ik smijt de tassen in de achterklep, ga op mijn plek zitten, start de moter, rijd richting hoek van de straat en bel vervolgens nog hijgend Marijke........GO GO GO GO GO GO over. De seconden die volgden waren bloedstollend, ze leken wel uren maar eindelijk kwam mijn Labrazebrafantje de hoek om wandelen en stapte rustig in de auto. Ik schakel naar de eerste versnelling, en trap het gaspedaal in. Met piepende banden spuit mijn Opeltje er vandoor en door de dorpstraat richting Freiburg, drie straten verder besluit ik dat het veilig is om mijn koplampen te ontsteken. Op dat moment liggen we beiden gierend van de lach op de achterbank en besluiten dat de missie geslaagd is. Eenmaal op de Autobahn begonnen onze hartjes weer wat rustiger te kloppen en met 160 km/u in het pikke donker reden we richting huis.
Helaas hadden we klein detail over het hoofd gezien. We hadden geen hotel. Daarom besloten we zo'n 3 uur richting Den Haag te gaan rijden en daarna een motel te nemen. Helaas zijn we niks tegengekomen in de buurt van de snelweg en zijn we na 2 redbull en een koffie om 02:00 s'nachts toch gestopt om wat slaap te pakken. Erg knus lagen we met de uitgepakte kussens onder een lantaarnpaal op een parkeerterrein in de auto te slapen.
Om een uur of 5/ 6 zijn we na een ontbijtje en een kopje koffie weer gaan tuffen en we komen thuis om halfnegen op zondag ochtend. Weer een geweldig avontuur rijker en met deze geslaagde trip nog vers in het hoofd vallen we vrijwel direct en met een grote grijns op het smoelwerk in slaap.
Meisje viert haar verjaardag. Ik ben op werk en Marijke regelt de boodschapjes voor het feestje van die avond. Helaas geselen vreselijke hoofdpijnen haar gestel dus ik vertrek een tikje vroeger om haar te helpen. Na het eten valt ze als een blok in slaap en in de resterende 2 uur probeer ik het huis aan kant te maken de hapjes te genereren en de kamer gezellig te maken. Als dat allemaal gelukt is arriveren de gasten. Paul en Fem en haar ouders en Daniëlle. Er wordt volop gegeten, gedronken en gekletst en voor we het weten is het twaalf uur en moeten wij richting bed omdat de volgende dag een tripje naar het Hilton in Luxenburg gepland staat.
Zaterdag 15 september 2007
Gisteravond kreeg DaanDaan de kolder in haar kop en boekte ook een hotelletje in Luxemburg. Andres en Daniëlle gaan dus mee. GEZEEELLLIIIEEEE!
Om 11:30 rijden we met zijn viertjes bepakt en bezakt weg uit de Hanenburglaan. Het eerste stuk ging voorspoedig tot aan de grens van België.
Toen begon te blijken dat we ons enorm vergist hadden in de afstand, dit omdat Daniëlle als motorrijdster de leuke maar minder snelle routes weet te vinden.
Dus na een dagje slingeren arriveren we na een enorme zoektocht naar het hotel rond 19:30 op de eindbestemming. Daarna gelijk maar de stad in gegaan om te eten.
Ik had als hoofdgerecht knoflook met een beetje spaghetti. Ontzettend gelachen ondanks de lange rit en het was een erg gezellige dag.
Zondag 16 september 2007
Heerlijk geslapen in een echt origineel Hilton hotelbed. Ongelofelijk ik heb geslapen!!!! Dat doe ik thuis nooit. Daniëlle en Andres arriveren met mijn auto na het ontbijt en we worden heel decadent opgehaald onder de luifel van het Hilton. Daan heeft het gaspedaal gevonden en showt een staaltje bochtjes scheuren met een auto. Na een korte rit van een uur. (ergens een klein verkeerd afslagje) arriveren we in Diekirch. Daar drinken we een kopje cappucino en besluiten dan om met de stoeltjeslift naar het kasteel in Vianden te gaan. Of in ieder geval met een stoeltjeslift naar het restaurant boven op de berg met uitzicht op het kasteel en Vianden.
Heerlijk is dat toch met de wind door mijn krullen in de buitenlucht de berg op gesleept worden. Het ergste was eigenlijk nog dat ik totaal geen verschil zag met de stoeltjeslift die we in Oostenrijk namen toen we op wintersport waren. Net zo groen. We eten daar een grote omelet/uitsmijter en zijn weer bijgetankt voor de rit huiswaarts. Via een grote taart in Bastogne
en een Biertje in La Roche arriveren we bij de snelweg waar onze chauffeuse het gas er op gooit en de Belgische autobaan verslindt.
Rond een uur of 7 komen we in Antwerpen aan en na een korte wandeling gaan we fonduen.
SUPER!
Na nog een kleine twee uur gassen arriveren we weer bij de Hanenburglaan en zijn we weer een geweldige herinnering rijker.
Dinsdag 18 september 2007
Marijke heeft zich uitgesloofd en heeft een bijzonder smakelijk feestmaal voor het gourmetstel gemaakt. Helaas was Igor wegens ziekte afwezig maar het mocht de pret niet drukken. Mams, Paps, Rosien, Marijke en Ik hebben heerlijk zitten schranzen.
Donderdag 20 september 2007
Oh nee Martje heeft de kolder in zijn kop gekregen op woensdag en jawel om 11 uur in de vroege ochtend klinkt het rauwe motorgeluid van de 1.9 turbodieselmotor door de Vreeswijkstraat. Marijke en Mart gaan alweer op pad, dit maal voor een vierdaagse trip. Uiteraard de machinekamer volgestort met Diesel voor de grens en daarna taart gegeten bij Raststätte Hünxe. De komende twee en een half uur maken we goede progressie op de Autobahn en met een snelheid van 160/170 is het aangenaam vertoezen in de cabine. Rond een uur of vier is de energie van de chauffeur op en wordt er op 2 uur afstand van het einddoel een schnitzelstopje gemaakt.
Jammer genoeg komen we midden in de spits weer terug op de snelweg en het laatste gedeelte neemt dus helaas meer tijd in beslag dan de bedoeling was. Een kolossale hotelkamer wacht op ons en een heerlijk maaltje bij de Italiaan. Daarna een sloot Erdinger Weissenbier en lekker slaap doen.
Vrijdag 21 september 2007
I want to ride on the silver star.....handjes loooosssss! Heerlijk rustig in het park, alle attracties gedaan, ten minste alle leuke dingen en alle achtbanen. 5 x silverstar.
Lekker in het zonnetje gezeten, lekker gegeten. Kortom geweldige dag.
Komen we bij stom toeval ook nog eens Arco tegen. S'avonds gezellig biertje gedronken met zijn vijven in het Colosseum hotel.
Zaterdag 22 september 2007
We staan vroeg op, checken uit en gaan richting Freiburg. Schitterende stad, mooie kastelen, kerken, plaatsen, winkels, restaurantjes en een schitterend oud centrum.
Daar drinken we een cappucinootje en raken aan de praat met een oudere man die al enige tijd in dit gebied woont. Hij adviseert ons om bij de Tittisee een hotelletje te zoeken. Na het zoveelste terrasje besluiten we dat de septemberzon in Duitsland ons iets te veel wordt en we vertrekken richting airconditioning in de auto. We gaan vol goede moed naar de Tittisee. Door fantastische berglandschappen, S bochten, haarspelden en stijle klimmen arriveren we in de buurt van de Tittisee. Toen begon het grote avontuur. Wegwerkzaamheden, afgesloten wegen, tom tom in de war, kaart onleesbaar etc. Na geruime tijd rondjes te hebben gereden begon de sfeer binnen de cabine toch wel wat grimmiger te worden, we hadden inmiddels al 2 uur gereden over een stukje van 30 km en onze plannen voor de middag kwamen in gevaar. Dat hele meer hebben we helaas nooit gevonden en in goed overleg is besloten om de zoektocht op te geven en richting onze eerste keuze te gaan. Een klein plaatsje op echt niet meer dan 10 km van Freiburg waar ze schattige hotelletjes hadden. Rosendingens ofzo heette het. Toen we eindelijk weer terugwaren rond 14:00 uur waren we allebei gammel van de honger en dorst en gaar van de bergwegjes en dus in desperate need van wat eten en drinken. Daarnaast wilden we gewoon een bed hebben en dus het eerste de beste hotelletje wat plek had zouden we nemen. Zo gezegd zo gedaan. Die Alte Post een van buiten af gezien zeer pittoresque rood gebouw, van binnen een raar zooitje ongeregeld. Op ons miniscule zolderkamertje was het 42 graden en het was allemaal een beetje ehm.....onder onze standaard zal ik maar zeggen. Maar we wilden de bergen in en eten dus we namen het aanbod aan. We brachten onze spullen naar boven en gingen meteen weer weg.
Snel weer in de auto gestapt op weg naar de langste Kabelbaan van Duitsland, de Schauinslandbahn.
Gelukkig was dat vlakbij en konden we het in een keer vinden. De hele rit in de cabine was inderdaad lang en we hebben zeker een kwartier lang gestegen om uiteindelijk op 1284 meter uit te stappen. Afgepeigerd strompelen we het restaurant binnen en bestellen 2 cola en 2 schnitzels. We hadden beiden ons bordje binnen 8 minuten leeg en vanaf toen begon de dag weer kleurrijker te worden. We raakten in het kabelbaantje terug aan de praat met een ouder stel en daarna besloten we maar gewoon wat te gaan toeren in de auto richting interessante bezichtigingen.
Eenmaal in de bergen kwamen we via smalle paadjes met stijle klippen, haarspeldbochten en echt geweldige uitzichten bij een oud kloostercomplex uit. Wat een geweldige kerk en omgeving zeg.
WOW! Marijke weigerde eerst te lopen maar is uiteindelijk toch geheel vrijwillig het heuveltje opgelopen om de kerk te bezichtigen. We hebben beiden een kaarsje gebrand voor een verloren dierbare en zijn na een wandelingetje door de prachtige kloostertuin maar weer in autotie gestapt om na een lange rit door de bergen uiteindelijk in het centrum van Freiburg aan te komen.
Het is halfnegen en we zijn in een postmodern restaurant beland het ziet er niet echt gezellig uit maar het eten ziet er goed uit, dus na een kort bilaatje besloten om er toch te eten. Gelukkig zeg want wat een heerlijke zuurkool met braadworst en aardappelpuree hebben ze daar zeg.....echt geweldig. Tijdens het eten werd ons ongenoegen over onze hotelkamer duidelijk. Marijke had ingecheckt en bemerkte heel scherp dat er geen naam of adres genoteerd was. Het enige wat ze van ons zouden kunnen hebben is een signalement (klein blond meisje met lekker ding aan haar zijde) of een nummerplaat van de auto. Tijdens de maaltijd en de koffie die volgde waren we wilde ontsnappingsplannen aan het maken. Geheel in de veronderstelling dat het bij hersenspinsels zou blijven keerden we terug in de hotelkamer. "Zullen we het doen?" klonk het.
Op de hotelkamer werden de kussens in de tassen gepropt. Hoe dat gelukt is vraag ik me tot op de dag van vandaag af. Hoe dan ook ik liep voor en zou Marijke bellen zodra ik met de motor gestart en de spullen veilig in de auto was gearriveerd. Ik sluip als een inbreker ehm....uitbreker de trap af schrik me een hoedje toen het ganglicht plotseling uitging. Ik sluip geschrokken de trappen af en arriveer bij de eerste deur. Daarachter een smal gangetje langs de bali en de bar dan nog een deur en daarachter lag de vrijheid voor het oprapen. Ik haal diep adem, zet mijn coole ik doe niks wat niet de bedoeling is blik op, doe de deur iets te hard open waarop deze tegen de muur openslaat, neem 2 flinke stappen en wandel zo door de buitendeur richting menigte bij het station. Vervolgens zonder om te kijken ga ik met steeds rasser wordende schreden richting auto die verdekt in een klein zijstraatje stond opgesteld. Ik smijt de tassen in de achterklep, ga op mijn plek zitten, start de moter, rijd richting hoek van de straat en bel vervolgens nog hijgend Marijke........GO GO GO GO GO GO over. De seconden die volgden waren bloedstollend, ze leken wel uren maar eindelijk kwam mijn Labrazebrafantje de hoek om wandelen en stapte rustig in de auto. Ik schakel naar de eerste versnelling, en trap het gaspedaal in. Met piepende banden spuit mijn Opeltje er vandoor en door de dorpstraat richting Freiburg, drie straten verder besluit ik dat het veilig is om mijn koplampen te ontsteken. Op dat moment liggen we beiden gierend van de lach op de achterbank en besluiten dat de missie geslaagd is. Eenmaal op de Autobahn begonnen onze hartjes weer wat rustiger te kloppen en met 160 km/u in het pikke donker reden we richting huis.
Helaas hadden we klein detail over het hoofd gezien. We hadden geen hotel. Daarom besloten we zo'n 3 uur richting Den Haag te gaan rijden en daarna een motel te nemen. Helaas zijn we niks tegengekomen in de buurt van de snelweg en zijn we na 2 redbull en een koffie om 02:00 s'nachts toch gestopt om wat slaap te pakken. Erg knus lagen we met de uitgepakte kussens onder een lantaarnpaal op een parkeerterrein in de auto te slapen.
Om een uur of 5/ 6 zijn we na een ontbijtje en een kopje koffie weer gaan tuffen en we komen thuis om halfnegen op zondag ochtend. Weer een geweldig avontuur rijker en met deze geslaagde trip nog vers in het hoofd vallen we vrijwel direct en met een grote grijns op het smoelwerk in slaap.
1 comment(s)
More...
3 Sep 2007, 12:10
Lekker geslapen vroeg je?
We hadden ons eerste 8 potige monster in huis gister. Eerder wel gewone kleine beestjes gehad die durf ik dan wel met een glas er op en papiertje te vangen...maar dit was zo'n GROTE GORE VIEZE NARE baggerspin. Die rende
over het witte vloerkleed. Zo eentje was het volgens mij.
(Misschien is dit ietsje overdreven....)
BAH! Nou Marijke is zeg maar NOG banger voor spinnen dan ik dus je kan je
voorstellen hoe we erbij stonden. Nou oke...
Vorige week vrijdag geloof ik, hadden we al een spin...ineens een
bewegende zwarte vlek vanuit je ooghoek, Dat was een cm of 2 ex poten. Nou
ik heel heldhaftig met glaasje er op en dvd hoesje er onder het beestje
gevangen en tussen de maanvissen gegooid. Raar beest was het...gele
stippen op de poten.
Ik was nog even bang dat ie me vissen zou opeten maar goed die vonden het
een lekkere snack. eventjes toen ie eindelijk na 10 minuten niet meer
bewoog lieten ze het met rust. Maanvissen leven nog gelukkig.
Maarja je kent het verhaal he, spinnen komen altijd met zijn tweetjes.
Dus al sinds vrijdag schichtig als een paard allebei kijken of er wellicht
misschien ergens wat wegschiet, loopt beweegt of kruipt.
Nou ik sta op het punt om mijn bed in te springen gisteren om een uurtje
of half 1 en ik ga even naaar het toilet.....Ineens.....AAAAARGHHHH!!! ik
heb de andere helft gevonden.......EN DIE IS WAT GROOOOTEEERR!!!
hahahaahahaha beest stak zo over tussen de balkondeuren en zo onder haar
stoeltje. (5 minuten eerder had ik al heel heldhaftig een langpootmugje
buiten gezet, zoals ik geleerd heb met een theedoekje oppakken en buiten uitschudden, die vind ik totaal niet eng dus niks aan de hand).
Daarentegen deze grote zwarte achtpotige vlek ik denk 4 cm lijf en nog
zeker het dubbele aan poten er aan, zo'n eentje die zo hoog op zijn poten
staat en rondrent....zo'n IEEEK BAH BOEH BLEEGHHH beest.
Slapen kan je dus vergeten met zo'n beest onder de tafel dus die moest weg
.........of verhuizen... maar da's ook zo wat
Dus nou ja aangezien het koud zweet me uitbreekt als ik een spin zie ben
ik er niet zo'n fan van. Dus deze moest helaas mijn ITIL boek van dichtbij
bekijken. Gelukkig door al die jaren darten kan ik inmiddels redelijk
mikken, dus van een veilige anderhalve meter afstand smijt ik het boek er
midden op....REN ER OP AF, zet een stoel op het boek, zet mezelf op de
stoel......na 10 minuten durfe ik er af te komen om het boek heel langzaam
opzij te schuiven om te kijken of ik ook iets geraakt
had....ja....gelukkig wel. Nou maarja, met zo'n platgewalste spin op het
tapijt is slapen ook kansloos dus....ehmmm...NOU ja voor de zekerheid het
beest ook nog maar even opgezogen......uiteraard daarna bed nagelopen, bed
van de muur kussens eraf, dekbed eraf, ramen en deuren vacuum getrokken en
om af te sluiten heeeeeel ver onder het dekbed gaan liggen.....nou ja 4
minuten want het werd snel bloedheet. ..... maarja na zo'n drukke actie
vlak voor het slapen duurt het wel even voor ik weg was....dus ik heb niet
lang geslapen...om dus....antwoord op je vraag te geven..
ehmmm.....dat had een stuk korter gekund.
We hadden ons eerste 8 potige monster in huis gister. Eerder wel gewone kleine beestjes gehad die durf ik dan wel met een glas er op en papiertje te vangen...maar dit was zo'n GROTE GORE VIEZE NARE baggerspin. Die rende
over het witte vloerkleed. Zo eentje was het volgens mij.
(Misschien is dit ietsje overdreven....)
BAH! Nou Marijke is zeg maar NOG banger voor spinnen dan ik dus je kan je
voorstellen hoe we erbij stonden. Nou oke...
Vorige week vrijdag geloof ik, hadden we al een spin...ineens een
bewegende zwarte vlek vanuit je ooghoek, Dat was een cm of 2 ex poten. Nou
ik heel heldhaftig met glaasje er op en dvd hoesje er onder het beestje
gevangen en tussen de maanvissen gegooid. Raar beest was het...gele
stippen op de poten.
Ik was nog even bang dat ie me vissen zou opeten maar goed die vonden het
een lekkere snack. eventjes toen ie eindelijk na 10 minuten niet meer
bewoog lieten ze het met rust. Maanvissen leven nog gelukkig.
Maarja je kent het verhaal he, spinnen komen altijd met zijn tweetjes.
Dus al sinds vrijdag schichtig als een paard allebei kijken of er wellicht
misschien ergens wat wegschiet, loopt beweegt of kruipt.
Nou ik sta op het punt om mijn bed in te springen gisteren om een uurtje
of half 1 en ik ga even naaar het toilet.....Ineens.....AAAAARGHHHH!!! ik
heb de andere helft gevonden.......EN DIE IS WAT GROOOOTEEERR!!!
hahahaahahaha beest stak zo over tussen de balkondeuren en zo onder haar
stoeltje. (5 minuten eerder had ik al heel heldhaftig een langpootmugje
buiten gezet, zoals ik geleerd heb met een theedoekje oppakken en buiten uitschudden, die vind ik totaal niet eng dus niks aan de hand).
Daarentegen deze grote zwarte achtpotige vlek ik denk 4 cm lijf en nog
zeker het dubbele aan poten er aan, zo'n eentje die zo hoog op zijn poten
staat en rondrent....zo'n IEEEK BAH BOEH BLEEGHHH beest.
Slapen kan je dus vergeten met zo'n beest onder de tafel dus die moest weg
.........of verhuizen... maar da's ook zo wat
Dus nou ja aangezien het koud zweet me uitbreekt als ik een spin zie ben
ik er niet zo'n fan van. Dus deze moest helaas mijn ITIL boek van dichtbij
bekijken. Gelukkig door al die jaren darten kan ik inmiddels redelijk
mikken, dus van een veilige anderhalve meter afstand smijt ik het boek er
midden op....REN ER OP AF, zet een stoel op het boek, zet mezelf op de
stoel......na 10 minuten durfe ik er af te komen om het boek heel langzaam
opzij te schuiven om te kijken of ik ook iets geraakt
had....ja....gelukkig wel. Nou maarja, met zo'n platgewalste spin op het
tapijt is slapen ook kansloos dus....ehmmm...NOU ja voor de zekerheid het
beest ook nog maar even opgezogen......uiteraard daarna bed nagelopen, bed
van de muur kussens eraf, dekbed eraf, ramen en deuren vacuum getrokken en
om af te sluiten heeeeeel ver onder het dekbed gaan liggen.....nou ja 4
minuten want het werd snel bloedheet. ..... maarja na zo'n drukke actie
vlak voor het slapen duurt het wel even voor ik weg was....dus ik heb niet
lang geslapen...om dus....antwoord op je vraag te geven..
ehmmm.....dat had een stuk korter gekund.
9 Aug 2007, 16:08
Gisteravond was het een drukte van jewelste rond en in cafe de Vlouw in Delft. in groten getalen was men richting de Dartarena gekomen om de Dartiesten te zien stunten tegen de Ben wel Cool Boys.
Ook ik baande mezelf een weg door de drukte om nog net de laatste pijlen van Monseigneur Lucas te zien vliegen. Helaas vlogen de punten van de pijlen van Erik de verkeerde kant op, nou is dat vaak niet zo'n probleem ware het niet dat de punten van de pijlen van meneer lucas ook vastzitten aan de pijlen van deze Dartgod. Als de pijlen niet helemaal in de goede richting vliegen is dat vaak wel tot een probleem te rekenen en daarom moest de uitzinnige menigte met tranen in de ogen toezien hoe een van de Dartiesten uit het strijdperk terugkeerde zonder de scalp van de oppositie aan zijn ketting. Sterker nog, de overwinningskreten van de in het wit gehulde oppositiepartij gingen bij menigeen door merg een been.
De tweede partij was weggelegd voor 501 grootheid Fred, de vorm waarin deze 14 voudig kampioen van de Schin Op Geul Open momenteel verkeerd is niet in woorden te omschrijven. Magistraal, geniaal en machtig zijn woorden die overkomen als ware het verkleinwoorden in vergelijking met de echte vorm van Fred. Het was dan ook niet verwonderlijk dat toen Fred aka the Diesel, op toeren was de voorsprong met de seconde groter werd en de tegenstander alleen nog zijn stofwolk gevolgd door een stukje flight heeft kunnen zien.
Met een tussenstand van 1-1 kon de partij nog alle kanten op en het publiek ging eens lekker zitten voor het volgende snoepje van de avond. Plotseling werd het donker. De muziek zwelde aan en de tonen van de negende symphonie van Beethoven schaldde uit de luidsprekers en de bassen en tenoren lieten het gehele pand van de Vlouw op zijn grondvesten trillen. Daar gehuld in een donkere outfit stond een gestalte in de deuropening. Wie zou het zijn? Leo, Frans, Frank, Mart? Het koor begint met het refrein. Hoe toepasselijk, ALLE MENSCHEN WERDEN BRÜDER......De stroboscopen vliegen aan en het wordt duidelijk dat het Raging Jeroen van Halderen is. Met de blik op onweer en de focus op het bord arriveerde Raging Storm and Thunder Jeroen bij de baan. Het schalt weer ALLE MENSCHEN WERDEN BRÜDER uit de boxen.....
"JA ABER HEUTE ABEND NICHT" schreeuwt jeroen op de maat van de muziek, begint gelijk aan de wedstrijd, kijkt niet meer om en de 2-1 is een feit.
Dit maal zonder tenor was het de beurt aan Bas. Bas hatte sich nog ein bischen last von ein sehr über ganz grosse Gjet Leeg. Und das köntte jedermann sehen beim anfang dieses spiel. Er war nog nicht erwacht. Er schlaffte nog ein bischen. Ja ganz so...ja....ABER ABER ABER....hij werd wakker en snel ook en precies op tijd om nog net voordat de tegenstander de partij binnen kon hengelen het tij te doen keren om vervolgens met de inmiddels wereldalomberuchte Lefebure Stoomwals methode de partij alsnog naar zich toe te trekken.
Met een tussenstand van 3-1 ging men de koppels in. De discussies liepen hoog op maar kapitein van Halderen volgde als een echte kapitein zijn oerinstinct en besloot de ervaring voor nieuw talent te doen. Zo geschiedde het dus dan ook. Ondanks de protesten van het publiek nam Jeroen de beslissing om Mart buiten de selectie te laten en de ervaren spelers uit de laatste partijen 2 punten te laten behalen. Een dapper en wijs besluit volgens sommigen, volgens anderen een roekeloos en idioot besluit. Ik had de mogelijkheid om een kort interviewtje met Mart af te nemen. "Ik vind het als speler een klotebeslissing maar als teamgenoot een geweldige beslissing want de kans dat ik geweldig gooi is het zelfde als de kans dat ik door de spanning overweldigd word en de schrijver in zijn wang raak", aldus Mart zelf.
De kansen verspreiden, de druk verlagen en de risico's wegnemen waren de tactieken die van Halderen heeft toegepast. Helaas...het mocht niet zo zijn en als sneeuw voor de zon slonken de kansen van de Dartiesten
De gekozen koppels (Jeroen en Fred) en (Erik en Bas) faalden op gebied van, richting, hoogte, communicatie en motivatie, uiteindelijk toen alle rook opgetrokken was, was de uitschakeling van de Dartiesten als titelkandidaat een feit.
Dit zal de geschiedenis in gaan als een van de meest briljante tactische beslissingen ooit maar ook als een van de meest grote mislukte plannen uit de geschiedenis van de mensheid.
Theorie een 10 en Praktijk een 1.
Weest allen niet getreurd. D'Artiesten zullen terugkeren.
Mart De Razende Reporter Steensma
ps. It feels great to back!